Cyprus Supreme Constitutional Court Rejects Panikos Hatzipanagis' Appeal Regarding RIK News Director Position

Απορρίφθηκε έφεση Πανίκου Χ”Παναγή για θέση Διευθυντή Ειδήσεων ΡΙΚ
Το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο με απόφασή του ημερομηνίας 21 Ιανουαρίου 2026 απέρριψε ομόφωνα έφεση του Πανίκου Χατζηπαναγή και επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση που είχε ακυρώσει την προαγωγή του στη θέση του Διευθυντή Ειδήσεων και Επικαίρων του Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου.
Η θέση είχε προκηρυχθεί στις 4.2.2016 και ενδιαφέρον επέδειξαν οι Γ. Νικολάου, Π. Χ”Παναγής καθώς και άλλα τέσσερα πρόσωπα.
Όπως αναφέρεται, η έφεση απορρίφθηκε με έξοδα, εκ συνολικού ποσού €4.000, πλέον Φ.Π.Α. εάν υπάρχει, υπέρ του εφεσίβλητου Γιάννη Νικολάου και εναντίον του εφεσείοντα Πανίκου Χατζηπαναγή.
Το ΔΣ του ΡΙΚ το 2016 αποφάσισε με πλειοψηφία να προσφέρει προαγωγή στον Π. Χατζηπαναγή από την 1η Ιουλίου 2016 ως Διευθυντή Ειδήσεων, απόφαση που προσέβαλε ο Γιάννης Νικολάου, ο οποίος ήταν επίσης υποψήφιος και αρχαιότερος κατά τρία έτη και τρεις μήνες, σημειώνεται. Επίσης κατείχε το προβλεπόμενο από το σχέδιο υπηρεσίας πλεονέκτημα, δηλαδή συνδυασμό πανεπιστημιακού και μεταπτυχιακού τίτλου στη δημοσιογραφία, όπως αναφέρεται στην απόφαση.
Το πρωτόδικο δικαστήριο είχε κρίνει ότι το Διοικητικό Συμβούλιο του ΡΙΚ άσκησε πλημμελώς τη διακριτική του ευχέρεια, δίνοντας υπέρμετρη βαρύτητα στην προφορική συνέντευξη και παραγνωρίζοντας χωρίς επαρκή αιτιολογία τόσο το πλεονέκτημα όσο και την αρχαιότητα του κ. Νικολάου και ακύρωσε την απόφαση προαγωγής.
Ο Π. Χ”Παναγής άσκησε έφεση υποστηρίζοντας ότι εσφαλμένα θεωρήθηκε παραδεκτό πως ο Γ. Νικολάου ήταν ο μόνος που κατείχε το πλεονέκτημα, ότι στερήθηκε δίκαιης δίκης και ότι η αιτιολογία του Διοικητικού Συμβουλίου ήταν επαρκής.
Το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο με την απόφασή του στις 21/1/2026 απέρριψε όλους τους λόγους έφεσης, επισημαίνοντας ότι το πλεονέκτημα του Γ. Νικολάου είχε γίνει παραδεκτό και δεσμευτικό ήδη από την πρωτόδικη διαδικασία, μέσω δηλώσεων των συνηγόρων.
Το πρωτόδικο Δικαστήριο, μεταξύ άλλων, είχε επισημάνει ότι όπως συνάγεται από το σχετικό πρακτικό, αιτιολογία για την παραγνώριση τόσο του πλεονεκτήματος, το οποίο μόνο ο εφεσίβλητος κατείχε, όσο και της αρχαιότητας αυτού, αποτέλεσε η προφορική συνέντευξη των υποψηφίων. Έκρινε δε, πως η δοθείσα εν προκειμένω αιτιολογία για την επιλογή του εφεσείοντα έναντι του εφεσίβλητου «κατά παραγνώριση του πλεονεκτήματος και της αρχαιότητας αυτού πάσχει ως πεπλανημένη και ανεπαρκής».
“Έτσι, η διακριτική ευχέρεια του αποφασίζοντος οργάνου ασκήθηκε πλημμελώς”, αναφέρεται.
Σημειώνεται, επίσης, ότι ήταν ορθή η επισήμανση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι ήταν παραδεκτό μεταξύ των διαδίκων “πως ο εφεσίβλητος ήταν ο μόνος εκ των υποψηφίων ο οποίος διέθετε το προβλεπόμενο από το σχέδιο υπηρεσίας πλεονέκτημα”.
Γίνεται επίσης αναφορά στην προκήρυξη ότι «συνδυασμός του πανεπιστημιακού προσόντος που αναφέρεται πιο πάνω και του μεταπτυχιακού Διπλώματος ή Τίτλου σε ένα από τα αναφερόμενα πιο πάνω θέματα ή συνδυασμό των θεμάτων αυτών αποτελεί πλεονέκτημα».
“Εν προκειμένω, το αποφασίζον όργανο, αφού μελέτησε τα ενώπιον του δεδομένα και στοιχεία, μεταξύ αυτών τις αιτήσεις και τα βιογραφικά των υποψηφίων, επισήμανε ότι μόνον ο εφεσίβλητος (Γ. Νικολάου) κατέχει το πλεονέκτημα καθότι κατέχει μεταπτυχιακό δίπλωμα συμπεριλαμβανομένου και πανεπιστημιακού τίτλου στον κλάδο Δημοσιογραφίας, Πανεπιστημίου της Σόφιας, με ειδίκευση στην τηλεοπτική δημοσιογραφία. Πέρα δε τούτου, ως αναφέρθηκε, αποτελούσε παραδεκτό γεγονός ότι ο εφεσίβλητος κατείχε το πλεονέκτημα. Εν προκειμένω, η απόφαση τόσο του ΡΙΚ όσο και του πρωτόδικου Δικαστηρίου του ήταν δεόντως αιτιολογημένη”, αναφέρεται.
Αναφορά γίνεται και σε νομολογία με βάση την οποία “η απόδοση στη συνέντευξη δεν εκτοπίζει την κατοχή του πλεονεκτήματος από το διεκδικητή μιας θέσης.
«Μέσα από τη νομολογία προβάλει η αρχή ότι δεν δικαιολογείται η αντιστάθμιση ουσιαστικής ή αισθητής έστω υπεροχής από τα αποτελέσματα της συνέντευξης. Υπερεκτίμηση των αποτελεσμάτων της συνέντευξης ως παράγοντα για τον προσδιορισμό της καταλληλότητος των υποψηφίων μεγεθύνει την υποκειμενική κρίση του διορίζοντος σώματος σε βαθμό που να καθίσταται δυσχερής η αντικειμενικήδιαπίστωση της τήρησης των κανόνων της χρηστής διοίκησης και να περιορίζονται ασφυκτικά τα περιθώρια του δικαστικού ελέγχου», σημειώνεται.