Στην Κύπρο η ακρίβεια δεν είναι πια στατιστικό μέγεθος, είναι καθημερινή αγωνία. Είναι ο λογαριασμός του ρεύματος που έρχεται σαν απειλή, το καλάθι του σουπερμάρκετ που αδειάζει πριν γεμίσει, το ενοίκιο που απορροφά μισθούς ολόκληρους. Και μέσα σε αυτό το ασφυκτικό τοπίο, η οικολογία παρουσιάζεται συχνά ως κάτι δευτερεύον, σχεδόν πολυτέλεια. Στην πραγματικότητα όμως, η περιβαλλοντική κρίση, η ακρίβεια και η διαφθορά είναι άρρηκτα δεμένες. Είναι τρεις όψεις της ίδιας αποτυχίας διακυβέρνησης.
Ας ξεκινήσουμε από την ενέργεια. Η Κύπρος παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα πανάκριβο, ρυπογόνο και αναποτελεσματικό ενεργειακό μοντέλο. Η εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα δεν είναι φυσικός νόμος, είναι πολιτική επιλογή. Και κάθε φορά που καθυστερεί η ουσιαστική διείσδυση των ανανεώσιμων πηγών, κάθε φορά που μπλοκάρονται ενεργειακές κοινότητες και αυτοπαραγωγή, το αποτέλεσμα είναι διπλό, επιβάρυνση του περιβάλλοντος και εκτόξευση του κόστους ζωής. Ο πολίτης πληρώνει ακριβότερο ρεύμα και ταυτόχρονα φορτώνεται τις συνέπειες της κλιματικής κρίσης.
Η πράσινη μετάβαση στην Κύπρο, αντί να είναι εργαλείο κοινωνικής ανακούφισης, έχει μετατραπεί σε άλλοθι. Τέλη, ρήτρες, φόροι και χρεώσεις επιβάλλονται στο όνομα του περιβάλλοντος, αλλά χωρίς κοινωνικό σχεδιασμό. Χωρίς μαζικές επενδύσεις σε δημόσιες συγκοινωνίες, χωρίς ουσιαστική στήριξη για ενεργειακή αναβάθμιση κατοικιών, χωρίς προστασία των χαμηλών εισοδημάτων. Έτσι, η οικολογία γίνεται συνώνυμο της ακρίβειας και όχι της λύσης. Και αυτό δεν είναι ατύχημα.
Εδώ παρεμβαίνει η διαφθορά. Γιατί την ίδια στιγμή που ζητείται από τον πολίτη να σώσει το περιβάλλον πληρώνοντας, συνεχίζεται η ασύδοτη ανάπτυξη. Πύργοι, ξενοδοχεία, γήπεδα γκολφ και τσιμεντοποίηση ακτών βαφτίζονται επενδύσεις, ακόμη κι όταν καταστρέφουν οικοσυστήματα, επιβαρύνουν υδατικούς πόρους και αυξάνουν το κόστος ζωής στις γύρω περιοχές. Οι περιβαλλοντικοί όροι χαλαρώνουν, οι μελέτες γίνονται λάστιχο, οι άδειες περνούν με πολιτικές πλάτες. Και η φύση, όπως πάντα, δεν έχει δικηγόρο.
Το αποτέλεσμα είναι μια κοινωνία που πληρώνει τριπλά. Πληρώνει με ακρίβεια, γιατί το ενεργειακό και διατροφικό κόστος ανεβαίνει. Πληρώνει με υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, γιατί οι πόλεις γίνονται αφιλόξενες, οι ακτές ιδιωτικοποιούνται και οι φυσικοί χώροι εξαφανίζονται. Και πληρώνει με ανασφάλεια για το μέλλον, γιατί η κλιματική κρίση επιδεινώνει τις ανισότητες και καθιστά την καθημερινότητα πιο εύθραυστη.
Η ξηρασία, οι καύσωνες και η έλλειψη νερού δεν είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Είναι ήδη εδώ. Και κάθε τέτοιο φαινόμενο αυξάνει το κόστος τροφίμων, πιέζει τα νοικοκυριά και ανοίγει νέα πεδία κερδοσκοπίας. Όποιος έχει, θα πληρώνει για να προστατευτεί. Όποιος δεν έχει, θα ζει με την αγωνία. Αυτή είναι η ανάπτυξη χωρίς οικολογία και χωρίς δικαιοσύνη.
Η καθημερινή αγωνία στην Κύπρο δεν θα μειωθεί με ευχολόγια. Θα μειωθεί μόνο αν σπάσει ο φαύλος κύκλος: περιβαλλοντική υποβάθμιση που γεννά ακρίβεια, ακρίβεια που βαφτίζεται αναπόφευκτη, και διαφθορά που εξασφαλίζει ότι τίποτα δεν αλλάζει ουσιαστικά. Η οικολογία δεν είναι πολυτέλεια για καλές εποχές. Είναι όρος επιβίωσης για τις κοινωνίες που ήδη ασφυκτιούν.
Αν δεν συνδεθεί η περιβαλλοντική πολιτική με κοινωνική δικαιοσύνη και πάταξη της διαφθοράς, τότε η Κύπρος θα συνεχίσει να ζει με ακριβότερη καθημερινότητα, φτωχότερο περιβάλλον και μια μόνιμη αγωνία για το αύριο. Και αυτό δεν είναι πράσινη μετάβαση. Είναι συλλογική οπισθοδρόμηση.
*Μέλους Κινήματος Οικολόγων
Accuracy, Environment and Corruption: The Daily Anxiety in Cyprus
In Cyprus, accuracy is no longer a statistical measure, it is a daily anxiety. It is the electricity bill that comes as a threat, the supermarket basket that empties before it fills, the rent that absorbs entire salaries. And within this suffocating landscape, the environment is often presented as something secondary, almost a luxury. In reality, however, the environmental crisis, accuracy and corruption are inextricably linked. They are three sides of the same coin of governance failure. Starting with energy, Cyprus remains trapped in an expensive, polluting and inefficient energy model. Dependence on fossil fuels is not a natural law, it is a political choice. And every time the substantial penetration of renewable energy sources is delayed, every time energy communities and self-production are blocked, the result is double, environmental burden and soaring cost of living. The citizen pays more expensive electricity and at the same time bears the consequences of the climate crisis. The green transition in Cyprus, instead of being a tool for social relief, has become an alibi. Fees, clauses, taxes and charges are imposed in the name of the environment, but without social planning. Without massive investments in public transport, without substantial support for energy upgrading of homes, without protection of low incomes. Thus, ecology becomes synonymous with accuracy and not the solution. And this is no accident. Corruption intervenes here. Because at the same time as the citizen is asked to save the environment by paying, uncontrolled development continues. Towers, hotels, golf courses and concreting of coasts are baptized as investments, even when they destroy ecosystems, burden water resources and increase the cost of living. Environmental terms are relaxed, studies become elastic, permits are passed with political backing. And nature, as always, has no lawyer. The result is a society that pays triple. It pays with accuracy, because the energy and food costs are rising. It pays with a degradation of the quality of life, because cities become inhospitable, coasts are privatized and natural spaces disappear. And it pays with insecurity for the future, because the climate crisis exacerbates inequalities and makes everyday life more fragile. The drought, heat waves and lack of water are not scenarios of science fiction. They are already here. And every such phenomenon increases food costs, puts pressure on households and opens new fields of speculation. Whoever has, will pay to protect themselves. Whoever does not have, will live with anxiety. This is the development without ecology and without justice.
You Might Also Like
Γιατί η Coca-Cola έχει καλύτερη γεύση στο γυάλινο μπουκάλι απ' ότι σε πλαστικό ή κουτάκι;
Feb 4
Ο ορθός λόγος σε εποχές σύγχυσης.
Feb 8
ΦΑΚΕΛΟΣ / Ζώντας με την άνοια στην Κύπρο: Οι «αόρατοι» ασθενείς και η μοναξιά των φροντιστών
Feb 8
Γιατί ο Σπαλέτι φίλησε ρεπόρτερ σε ζωντανή σύνδεση; (ΒΙΝΤΕΟ)
Feb 9