A Room of One's Own

Επειδή σήμερα είναι Παρασκευή και αύριο το βράδυ τα κορίτσια είναι καλεσμένα σε πάρτι. Γι’ αυτό φτερουγίζει η καρδιά τους! Θα βγάλουν τη σχολική ποδιά που φορούσαν όλη την εβδομάδα, θα γεμίσουν τη μπανιέρα με αφρόλουτρο κι ύστερα θα μαζευτούν σ’ ένα σπίτι για να χτενίσει η μια τα μαλλιά της άλλης. Θα βάλουν λίγη μάσκαρα στα μάτια, μια γραμμή ανεπαίσθητη από μολύβι και ένα απαλό κοκκινάδι κοντά στο φυσικό τους χρώμα. Τα μάγουλα δεν χρειάζονται ρουζ, έτσι κι αλλιώς κοκκινίζουν από μόνα τους μόλις δουν από μακριά το αγόρι που τους αρέσει αλλά και την ώρα που χορεύουν στη μέση του σαλονιού, όπου παραμερίστηκαν τα έπιπλα, για να γίνει μια πρόχειρη πίστα.
Ο πυρετός του Σαββατόβραδου αρχίζει από την Παρασκευή, προτού σχολάσουν όταν συμφωνούν τι θα φορέσουν αύριο στο πάρτι του Αντρέα: όλες παντελόνι και φλατ παπούτσια. Η αδελφή του η Κλειώ είναι φοιτήτρια, μόλις επέστρεψε στο νησί για τις διακοπές με νέα μουσικά άλμπουμ που ανυπομονούν ν’ ακούσουν. Η βραδιά προμηνύεται γεμάτη εκπλήξεις. Άραγε θα είναι κι ο Κοσμάς από το Στ΄ Γυμνάσιο που αρέσει στη Μίνα και ο Χρήστος με τον οποίο είναι ερωτευμένη η Στέλλα, παρόλο που μόνο δυο φορές τον είδε, όταν έπαιζε μπάσκετ; Τα Σαββατόβραδα όλα μπορούν να συμβούν ως τις δέκα και μισή που φτάνει ο πατέρας, μπαίνουν όλες στο αυτοκίνητο κι αυτός τρέχει να τις παραδώσει στα σπίτια τους πριν τις έντεκα.
Η Κυριακή είναι μέρα περισυλλογής κι ονειροπόλησης. Μέχρι να ξυπνήσουν τα κορίτσια έχει επιστρέψει η μητέρα από την εκκλησία με τα κόλλυβα και το αντίδωρο. Οι τηλεφωνικές επικοινωνίες με τις φίλες περιορίζονται σε κωδικούς ή ανταλλαγή πληροφοριών για ασκήσεις κι εργασίες που έχουν να παραδώσουν την επομένη. Το τηλέφωνο είναι καλωδιωμένο σ’ ένα κεντρικό σημείο του σπιτιού, εκεί που καπνίζει ο πατέρας και διαβάζει την κυριακάτικη εφημερίδα του. Κάθε κουβέντα καταγράφεται και φτάνει μέχρι την κουζίνα όπου η μητέρα ετοιμάζει το ψητό της Κυριακής.
Οπότε, οι συμμαθήτριες πρέπει να περιμένουν μέχρι τη Δευτέρα για να σχολιάσουν τις λεπτομέρειες του πάρτι του Σαββατόβραδου. Εν τω μεταξύ όσα έζησαν μετουσιώνονται σ’ ένα εσωτερικό συναίσθημα για το οποίο υπάρχει άπλετος χρόνος ώστε να το νιώσουν, να το αισθανθούν και να το ζήσουν. Έχουν μπροστά τους όλο το μακρύ απομεσήμερο της Κυριακής, ενώ ακολουθεί το βαρύ και ατέλειωτο δειλινό που κλεισμένη η καθεμιά στο δωμάτιό της, -αν βέβαια έχει δικό της δωμάτιο- ξαναζεί τη βραδιά που πέρασε: τις κουβέντες που ειπώθηκαν, το άγγιγμα την ώρα του χορού, το λοξό εκείνο βλέμμα ή ένα χαμόγελο.
Υπάρχει χρόνος ώστε να ζήσουν απερίσπαστα το αίσθημα ή τον έρωτά τους. Είναι έρωτας αυτό το σκίρτημα που ένιωσαν την ώρα που ο κόσμος έπαψε να υπάρχει, την αιώνια εκείνη στιγμή που στροβιλίζονταν στην πίστα, στο σαλόνι του Αντρέα υπό τον ρυθμό της νέας επιτυχίας του Paul Young “Love is in the air”; Παράξενη γλώσσα η Αγγλική, στην οποία η λέξη “Love” σημαίνει ταυτόχρονα αγάπη και έρωτας. Πώς γίνεται; Αφού άλλο το ένα και άλλο το άλλο, στα Ελληνικά. Η μελωδία του τραγουδιού κάνει τα κορίτσια να πετάξουν πάνω από το σπίτι του Αντρέα και της Κλειώς, πάνω από τη μικρή επαρχιακή πόλη και το ημικατεχόμενο νησί. Υπερίπτανται πάνω από άγνωστες χώρες και πολιτείες, με ανθρώπους που μιλούν διαφορετικές γλώσσες, έχουν άλλη νοοτροπία αλλά τους ενώνει η οικουμενικότητα της μουσικής που καταλύει τα σύνορα και τις θάλασσες φτάνοντας μέχρι το νησί, στο ανατολικότερο σημείο της Μεσογείου.
Τα ασύρματα τηλέφωνα ανήκουν ακόμη σε ένα μελλοντικό μακρινό χρόνο, πόσω μάλλον τα κινητά με τις οθόνες, το διαδίκτυο και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αυτά αποτελούν προϊόν επιστημονικής φαντασίας. Σήμερα μπορεί κάποιος να εντοπίσει στη στιγμή το ίνδαλμά του, να γίνουν «φίλοι» στο Facebook και να επικοινωνούν μέσω μηνυμάτων, γραπτών ή προφορικών, απομυθοποιώντας το, έχοντας συνειδητοποιήσει πως το πρόσωπο που νόμισε πως ερωτεύτηκε δεν ήταν παρά ένα «είδωλο», μια «εικόνα» που προβάλλεται στο profile και στις αναρτήσεις, παραποιημένο από το photoshop ή τα botox.
Τα κορίτσια μεγάλωσαν, περισώζοντας με αξιοπρέπεια το αληθινό τους πρόσωπο. Τα λόγια που έγραφαν στα ημερολόγιά τους δεν ήταν λέξεις εντυπωσιασμού ή αναρτήσεις τις στιγμής. Έπρεπε να χυθεί μελάνι ή δάκρυ για να τα καταθέσουν, να βγουν από μέσα τους επιφωνήματα χαράς και ευδαιμονίας ώστε να εκφράσουν αυτά που ένιωθαν στο χαρτί. Τα μοναχικά δειλινά της Κυριακής, είχαν όλο τον χρόνο να νιώσουν και να αισθανθούν. Δεν ήταν μόνες αλλά με τον εαυτό τους που ανακάλυπταν χωρίς ξένες «παρεμβολές» και χιλιάδες ανούσιες αναρτήσεις μέσα στις οποίες πνίγονται οι σημερινοί έφηβοι και νέοι.
«Δεν χρειάζεται να βιάζεσαι. Δεν χρειάζεται να λάμπεις. Δεν χρειάζεται να είσαι οποιοσδήποτε άλλος παρά ο εαυτός σου» (Virginia Woolf, «Ένα δικό σου δωμάτιο»).
Καλό απομεσήμερο της Κυριακής, ο καθένας με τις προσμονές ή τις εμμονές του.